ပုတ္သင္၊ ေခြးလည္ပတ္၊ လူသားႏွင့္ စြဲလမ္းျခင္း ျပႆနာ

ပုတ္သင္၊ ေခြးလည္ပတ္၊ လူသားႏွင့္ စြဲလမ္းျခင္း ျပႆနာ
ေရးသူ ကိုခိုင္ထြန္း

ဇာတ္ၾကီး ဆယ္ဘြဲ႔ကို ဖတ္႐ႈ ရစဥ္ အလြန္ ထူးျခားေသာ အေၾကာင္း တခုကို မေဟာ္သဓာ ထဲတြင္ ေတြ႔မိသည္။ ရွင္ဘုရင္က မုန္႔ဖိုးေပး၍ ရလာေသာ အသျပာစ ေလးေရြး၊ ရွစ္ေရြးမွ်ကို လည္ပင္း ဆြဲရေသာ အခါ ထိုအသျပာစကို ပိုင္ဆိုင္မႈေၾကာင့္ ပုတ္သင္က ဂုဏ္ခံၿပီး ဦးမ ညြတ္ဘဲ ေနေလသည္။ ထိုအခ်င္း အရာကို ရွင္ဘုရင္က ေမးေသာအခါ အသျပာ ေၾကာင့္ စိတ္ေျပာင္း ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္ဟု ဘုရား ေလာင္း မေဟာ္သဓာက ရွင္းျပသည္။ ငယ္စဥ္ကမူ မႈိပြင့္ေအာက္က ဖားကဲ့သို႔ ငါလည္း မင္းတပါးဆိုသလို ကိုယ့္အထင္ႏွင့္ကိုယ္ ဘဝင္ခိုက္ၾကသည့္ သတၱဝါမ်ားအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း ၿပံဳးမိသည္။

တြင္းထဲက ဖားသည္ ျပင္ပကမၻာ၏ အက်ယ္အဝန္းကို မသိႏိုင္သကဲ့သို႔ အတိုင္းအဆ မသိသူတုိ႔၏ မိမိကိုယ္ကို ထင္တလံုး ရွိသည္ကို သင္ခန္းစာယူရသည္။ အသက္ၾကီး၍ ျပန္စဥ္းစားေသာအခါ မေဟာ္သဓာ ရွင္းျပေသာ ပုတ္သင္၏ အသျပာအေပၚ ဂုဏ္ခံမႈသည္ ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလားဟု စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ပုတ္သင္၏ ကမာၻတြင္ ေငြသည္ အေရးမၾကီး၊ အဓိပၸာယ္လည္းမရွိ၊ အသံုးလည္းမတည့္၊ ပုတ္သင္အတြက္ လိုအပ္ခ်က္သည္ အစားအစာႏွင့္ အႏၲရာယ္ကင္းရွင္းမႈ။ သည္ေတာ့ ဤလည္ဆြဲသည္ သူ႔သြားေရးလာေရးအတြက္ပင္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေလရာ ဤလည္ဆြဲေၾကာင့္ မာန္တက္ပါမည္ေလာဟု ေစာေၾကာမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအျဖစ္အပ်က္က ေပးခ်င္ေသာ သင္ခန္းစာမွာ ကိုယ့္အထြာႏွင့္ကိုယ္ မာန္တက္တတ္ေသာ သဘာဝကို ျပလိုျခင္းျဖစ္ေပရာ အလြန္အက်ဴး ဖြဲ႔ဆိုမိသည္ဟု သံုးသပ္မိသည္။ ( ဆက္ဖတ္ရန္ ) သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္မွာ သာမန္ပမႊား၊ မေဟာ္သဓာမွာ ဘုရားေလာင္းပညာရွိမို႔ ကိုယ့္အရာမဟုတ္ဟု ႏွလံုးသြင္းၿပီး ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုတ္သင္၏ မာန္တက္မႈ အေၾကာင္းကိုကား မေမ့ေတာ့ပါ။ က်ေနာ့အိမ္တြင္ မဲလံုးဟု ေခၚေသာ ေခြးနက္တေကာင္ရွိရာ ညီမက လည္ပတ္ ဝယ္ဆင္ေပးသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ဧည့္သည္လာလွ်င္ ထြက္ကိုက္တတ္၍ ခ်ဳပ္ရန္၊ ခ်ည္ရန္ သံၾကိဳးႏွင့္တြဲ၍ရေသာ လည္ပတ္ကို ဆင္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္မူ လည္ပတ္သည္ ပိုင္ရွင္အတြက္ေရာ၊ ေခြးအတြက္ပါ ထူးျခားေသာ အဓိပၸာယ္မရွိ။ ၾကံဖန္၍ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ပိုင္ရွင္ရွိေသာ ေခြး၊ ေခြးဝင္စားမဟုတ္ေသာ ေခြး ဆိုၿပီး သိသာ႐ံုမွ်သာ။

သ႔ုိေသာ္ တရက္၊ ထုိလည္ပတ္သည္ က်ေနာ့္ကို အေတြးမ်ားေစေတာ့သည္။ က်ေနာ့္ေခြးက အနက္ေရာင္၊ လည္ပတ္က အျပာေရာင္ျဖစ္ေန၍ က်ေနာ့္ပန္းခ်ီမ်က္စိတြင္ အဆင္မေျပျဖစ္ေန၍ လည္ပတ္ လဲေပးခ်င္သည္။ အနက္ေရာင္ႏွင့္ လိုက္ဖက္မည့္ သားေရေရာင္ သို႔မဟုတ္ အနီေရာင္လည္ပတ္၊ က်ေနာ္ဝယ္လာၿပီး လဲေပးရန္အတြက္ မဲလံုး၏ လည္ပင္းမွ လည္ပတ္ကို ျဖဳတ္ရန္လုပ္ရာ မဲလံုးက မႏွစ္သက္ဟန္ျဖင့္ မာန္ဖီသည္။ က်ေနာ္က ေခြးလည္ပင္းတြင္ အနာရွိ၍ေလာဟု စစ္ေဆးၾကည့္ရာ ဘာအနာမွမရွိ။ တဖန္ျပန္၍ ၾကိဳးစားရာ အရင္အတိုင္း မာန္ဖီျပန္သည္။

ခက္ၿပီ။ က်ေနာ့္ေခြး မဲလံုးသည္ လည္ပတ္ကို စြဲလမ္းေနေလၿပီ။ က်ေနာ့္အျမင္အရမူ ဤလည္ပတ္သည္ သူ႔ဘဝအတြက္ ဘာမွအဓိပၸာယ္မရွိ။ သူ႔သခင္က လိုလွ်င္လိုသလို သူ႔ကို ခ်ည္ေႏွာင္ရန္ ဆြဲထားျခင္းျဖစ္ရာ သူ႔လြတ္လပ္မႈအတြက္ပင္ ထိခိုက္ေသးသည္။ သည္လည္ပတ္က သူ႔ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ လြယ္ကူေသာ ပစၥည္းတခု ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ဤလည္ပတ္ကို စြဲလမ္းေနၿပီ။ ရွိေစေတာ့၊ က်ေနာ္ မျဖဳတ္ေတာ့ပါ။ က်ေနာ့မ်က္စိတြင္ မလိုက္ဖက္ေသာ အျပာေရာင္လည္ပတ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ေခြးနက္ၾကီးကို ဒီအတိုင္း ထားလိုက္သည္။ က်ေနာ္ ဖ်ပ္ကနဲ မေဟာ္သဓာထဲက ပုတ္သင္ကို သတိရမိသည္။ ဤသုိ႔ႏွင့္ လူတခ်ဳိ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားမိသည္။

သူတို႔၏ စြဲလမ္းမႈသည္ သူတို႔အတြက္ ျပႆနာျဖစ္လာႏိုင္မည္။ သူတို႔၏ ထင္ျမင္မႈသည္ အမွန္တကယ္ပင္ သူတုိ႔၏ ဘဝအတြက္လည္းေကာင္း၊ သူတပါးအတြက္လည္းေကာင္း၊ အက်ဳိးမရွိေၾကာင္းကို သိျမင္သူမ်ားက ေဝဖန္ေထာက္ျပေသာအခါ မိမိအျမင္ကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ၾကဘဲ စြဲလမ္းေနျခင္းကို ေတြ႔ရွိလာေသာအခါ က်ေနာ့္ေခြးၾကီး မဲလံုးႏွင့္ ပုတ္သင္ကို သတိရမိသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအတြက္၊ မိမိ မွီတင္းေနေသာ တိုင္းျပည္အတြက္ အသံုးမတည့္ႏိုင္ေသာ အေတြးအျမင္ အယူအဆမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ အႏၲရာယ္ၾကီးလွေသာ ျဗဟၼာဦးေခါင္းလို အာဏာဆိုေသာ အရာသည္ ဆုပ္ကိုင္ထားသူအတြက္ တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္ ျပန္လည္ေလာင္ကြ်မ္းႏိုင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အာဏာဆိုသည္ကို အေသမဆုပ္ကိုင္ဘဲ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အက်ဳိးရွိရာရွိေၾကာင္း အသံုးခ်ရန္သာျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ျပ အသိတရားရၾကဖို႔ မည္မွ်ပင္ တိုက္တြန္းေနေသာ္လည္း သည္ပူေလာင္လွေသာ အာဏာၾကီးကို မခြဲႏိုင္ မခြာႏိုင္ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ ျဖစ္ေနၾကပံုမွာ မဲလံုး၏ လည္ပတ္အေပၚ စြဲလမ္းမႈကိုလည္းေကာင္း၊ ပုတ္သင္၏ ရွစ္ေရြးေသာ အသျပာ လည္ဆြဲအေပၚ အထင္မွားေနပံုကိုလည္းေကာင္း ျပန္ေျပာင္းျမင္မိသည္။

တိုင္းျပည္ရိွ လူထုတရပ္လံုးက မေတာ္ပါမသင့္ပါ ေျပာလည္းမရ၊ ဘယ္သူကမွလည္း မၾကည္ညိဳ မႏွစ္လို၊ လူထုတရပ္လံုး၏ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ တိုင္းျပည္၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို လူထုလက္ထဲျပန္ေပးပါ ေျပာလည္းမရ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အက်ိဳးရွိေအာင္ မသံုးႏိုင္၊ မသံုးတတ္၊ ကိုယ္လည္း လူမုန္း၊ အမ်ားလည္း နစ္နာ၊ တိုေတာင္းလွသည့္ လူ႔ဘဝတြင္ အဖိုးအတန္ဆံုး လူ႔သိကၡာ၊ လူ႔တန္ဖိုးကို ေရျမဳပ္ပမာ အႏွစ္မပါေသာ အေပၚယံအခြင့္အေရး အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ လဲယူၾကေပသည္။

လူ႔တန္ဖိုး၊ လူ႔သိကၡာမွ မရွိဘဲ လူ႔ဘဝ အရသာဆိုသည္မွာ မည္သို႔ နားလည္ခံစားႏိုင္ၾကပါမည္နည္း။ လူ႔ခ်ဥ္ဖတ္ဘဝႏွင့္သာ ဇာတ္သိမ္းလိုၾကသည္။ ျမန္မာတြင္သာမက ကမၻာ့လူထု၏ ေလးနက္ေသာ တန္ဖိုးထားမႈကို အျပည့္အဝ ရယူႏိုင္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဘဝအခ်ိန္ တစကၠန္႔စာေလာက္မွ် တန္ဖိုးမရွိေသာ အာဏာ႐ူး လူမုန္းခံဘဝ၊ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာသည့္ဘဝကို ဤစြဲလမ္းမႈတခုေၾကာင့္ ရယူေနၾကသည္။ အသိမွား၊ အေတြးမွား၊ အျမင္မွားေနသည့္ လူ႔ဘဝသည္ မည္သည့္တန္ဖိုးကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မည္နည္း။ အမွန္တရားကို ျမင္တတ္သည့္ အသိ အလိမၼာကား တိရစာၦန္တြင္သာမက လူတခ်ဳိ႕တြင္ပါ ကန္းေနၾကသည္။

မနက္ျဖန္တြင္လည္း မဲလံုးကို လည္ပတ္အျပာၾကီးႏွင့္ ေတြ႔ေနရေပဦးမည္။ မေဟာ္သဓာထဲက ပုတ္သင္သည္လည္း ေရြးစ အသျပာလည္ဆြဲကို အိပ္မက္ထဲထိ မက္ဆဲရွိဦးမည္။ က်ေနာ္တုိ႔ တိုင္းျပည္မွ လူတခ်ဳိ႕သည္လည္း အာဏာဆိုေသာ မီးခဲၾကီးကို ကိုယ္တိုင္ေလာင္ကြ်မ္း ခံရသည္အထိ စြဲကိုင္ေနဦးမည္ ျဖစ္ေလသည္။
http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/2665-2009-03-27-08-38-17.html
ေဆာင္းပါးေဟာင္းေလးတပုဒ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဤ အေျခအေနနဲ ့ ယခု ကိုက္ညီတဲ့ အတြက္ျပန္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။