ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ျဖစ္မွာ

ေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္) | ၾကာသပေတးေန႔၊ ဧၿပီလ ၀၈ ရက္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ၁၃ နာရီ ၁၃ မိနစ္
ဒီကေန႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနေတြကို ေျပာရရင္ စိတ္ဆိုးစရာေတြလည္းရိွ၊ စိတ္ေမာစရာေတြလည္းရိွ၊ အားမရတာေတြလည္းရိွ၊ ေဒါသျဖစ္စရာေတြလည္းရိွ၊ ႐ုိင္း႐ုိင္းစုိင္းစုိင္း ဆဲဆိုပစ္ခ်င္တာေတြလည္းရိွ၊ အသိတရားကို အမီွျပဳၿပီး စိတ္ရွည္ရွည္ထားရမယ္လို႔ ခံစားခ်က္ျဖစ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္းရိွ၊ စသျဖင့္ စိတ္အေတြးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတဲ့ အခ်က္တခုကေတာ့ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ကိုယ္ကို ပညာရွင္ (သို႔) ေလ့လာသူ (သို႔) သုေတသနလုပ္သူ (သို႔) ေဘးကေန အေျခအေနကို အကဲခတ္သူအျဖစ္ မျမင္ပါဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ဒီေရေျမ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာတဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ ဒီႏုိင္ငံမွာ မီွတင္းေနထုိင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ သာမန္ျပည္သူျပည္သားေတြထဲက တဦးလိုပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခံစားမိလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ တျခားသူေတြလိုပဲ သမ႐ိုးက် အသက္ရွင္ေနထုိင္ဖို႔ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနရတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံသားတဦးပါ။

ႏုိင္ငံေရးမွာ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းမတင္သင့္ဖူးလို႔ ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာဘာလဲ၊ ခံစားခ်က္ဆိုတာဘာလဲ၊ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္အၾကားမွာ ဘာေတြမ်ား ကြာဟေနလို႔လဲ၊ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ဆုိင္ေတြအတြက္ လုပ္တာလား။ သက္ရိွလူသားေတြအတြက္ လုပ္တာလားဆိုတာကိုလည္း ျပန္မၾကည့္သင့္ဘူးလား။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို က်ေနာ္ အတိအက် မေျပာလိုပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူတုိင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကိုယ့္အဓိပၸာယ္နဲ႔ကိုယ္ ဖြင့္ၾကတာမို႔ မေျပာလိုပါ။ ဒါေပမဲ့ လူ႐ိုး႐ုိးတဦးအေနနဲ႔ ေျပာရမယ့္ အခ်က္ေတြ ရိွလာပါတယ္။

က်ေနာ့္အဖြားအိမ္ အပါအဝင္ အိမ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ အဖ်က္ခံခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖြားအိမ္ကို လမ္းခ်ဲ႕မလို႔ဆိုၿပီး ကိတ္မုန္႔လီွးသလို တဝက္တိတိ လီွးျဖတ္သြားတဲ့ အစိုးရကို က်ေနာ္ မၾကိဳက္ပါ။ က်ေနာ့္အဖြား အိမ္ၾကီးဟာ ခါတုိင္းလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေထာင္လိုၾကီး ျဖစ္က်န္ေနရစ္ပါတယ္။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ က်ေနာ့္အဖြား ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို အစိုးရမ်ဳိးကို ေလးစားဖို႔ဆိုကေတာ့ ေဝလာေဝးပါ။ အဲဒီေနရာမွာ ျဖစ္လာတဲ့ က်ေနာ့္ခံစားခ်က္ကို ႏုိင္ငံေရးနည္းနာအရ ဦးစားမေပးသင့္ဘူးလို႔ တဦးဦးက ေျပာလာရင္ အဲသလို ေျပာလာတဲ့သူက ဘာကို ဦးစားေပးဖို႔ အစီအစဥ္ရိွသလဲ။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး သိဖို႔ မလိုအပ္ဘူးလား။

ဒီေနရာမွာ ႏုိင္ငံေရးဗ်ဴဟာေၾကာင့္၊ နည္းနာေၾကာင့္ သည္းခံပါလို႔ ေျပာလာမယ့္ ႏုိင္ငံေရးသမား (သို႔) ပညာရွင္ (သို႔) ေလ့လာအကဲခတ္သူ ဆိုသူေတြကိုလည္း က်ေနာ္ မၾကိဳက္ႏုိင္ပါ။ သူတို႔ကို က်ေနာ္မၾကိဳက္တာ မွားပါသလား။ သူတို႔ကို က်ေနာ္မၾကိဳက္လို႔ က်ေနာ့္ကို ႏုိင္ငံေရးအျမင္ တိုေလျခင္းလို႔ ဝုိင္းေျပာရင္လည္း က်ေနာ္ မမႈပါ။ က်ေနာ္တို႔ နစ္နာေနတာကို၊ နစ္နာခဲ့တာကို က်ေနာ္ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ နစ္နာမႈကို ခံစားေနရတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ နစ္နာေနတာေတြကို သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရး နည္းပရိယာယ္အရ အသာထားဦးလို႔ ေျပာလာရင္ တရားပါ့မလား။ ျမန္မာလူမ်ဳိး ပညာရွင္ဆိုသူေတြက ဒီစကားမ်ဳိးကို ခဏခဏ ေျပာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။

၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္တုန္းက ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ လယ္ဧက ၅ ေသာင္းကို စစ္အစိုးရက သိမ္းၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ခ်္က စပါးစုိက္မယ့္ ကုမၸဏီကို လဲႊေပးလုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ က်ေနာ့္အဖြားအိမ္ကို စစ္အစိုးရ တဝက္တိတိ လီွးျဖတ္တုန္းက ခံစားခ်က္မ်ဳိး တဖန္ ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖြား မေသခင္ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး အဲဒီ ရခုိင္လယ္သမားေတြ ခံစားရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တပ္အပ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလိုပါပဲ၊ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚက လယ္သာမားေတြရဲ႕ ေျမယာဆံုးရံႈးမႈ၊ ရွမ္းျပည္က ရွမ္းေတြ အစဥ္အဆက္ပုိင္လာတဲ့ သစ္ေတာေတြကို ျမန္မာစစ္အစိုးရက ခုတ္ယူေနတာေတြ၊ ဒါေတြကို ခံစားရတဲ့ အဲဒီလူေတြ၊ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ဘယ္သူေတြ နားလည္ပါသလဲ။ နားလည္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားပါသလား။ ပညာရွင္ဆိုသူေတြ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူေတြ ႏုိင္ငံေရးပရိယာယ္အရ ေစာင့္ၾကည့္သည္းခံမယ္လို႔ ဆိုသူေတြ သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ အဲသလို နစ္နာေနတာေတြကို တမတ္ဖိုးေလာက္ေတာင္ ထည့္ေျပာတာ မၾကားရေသးပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။

အခု ျမန္မာႏုိင္ငံျပင္ပနဲ႔ ျပည္တြင္းထဲမွာ ပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္သူေတြ၊ ပညာရွင္ဆိုသူေတြ၊ တတိယလုိင္းဆိုသူေတြ၊ သည္းခံစိတ္ရွည္ပါဦးလို႔ ေျပာသူေတြ၊ ဘာမွမရိွတာထက္ ရိွတာကို အရင္ယူထားပါဦး ဆိုသူေတြကို ျပန္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အဲဒီလူေတြဟာ က်ေနာ့္အဖြားလို၊ ရခုိင္လယ္သမားေတြလို၊ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚက စပါးစုိက္တဲ့ ေတာင္သူေတြလို၊ သစ္ေတာေတြ အခုတ္ခံရတဲ့ သစ္ေတာပုိင္ရွင္ ရွမ္းအမ်ဳိးသားေတြလို သူတို႔ နစ္နာခံစားခဲ့ရတာ မရိွလွပါ။ ရိွရင္လည္း ဒီဂရီ အျပင္းအေပ်ာ့ ကြာေကာင္းကြာပါလိမ့္မယ္။ ဘာတခ်က္မွ မနစ္ခဲ့တဲ့၊ မဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့ သူေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုေအာက္မွာ စိတ္ရွည္ဖို႔၊ သည္းခံဖို႔၊ သူတို႔ နည္းနာေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ ေျပာေနၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ေျပာေနသူ လူတခ်ဳိ႕ထဲမွာ ေထာင္ႏွစ္ရွည္လမ်ား အက်ခံရေပမယ့္ စစ္တပ္ကို စိတ္မနာသူေတြ၊ စိတ္မနာတဲ့အျပင္ စစ္တပ္နဲ႔ ေပါင္းလုပ္ဖုိ႔ ေျပာေနသူေတြ ဒီစာရင္းထဲမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ကိုယ္ခံထားရတာကိုေတာင္ အမွတ္သည္းေျခမရိွဘဲ စစ္တပ္နဲ႔ ေပါင္းလုပ္ဖို႔ ေျပာေနသူေတြဟာ တစံုတရာ အက်ဳိးစီးပြားတခုခု သူတို႔အတြက္ ေနာင္မွာ ရိွေနသလားလို႔ ေျပာရရင္ ေျပာတဲ့သူ မလြန္ပါ။

တတိယလုိင္းလို႔ ဆိုသူေတြ၊ ျမန္မာပညာရွင္လို႔ ဆိုသူေတြ၊ ျမန္မာ့ေရးရာ ကြၽမ္းက်င္သူလို႔ဆိုသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသားနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသားတခ်ဳိ႕၊ အဲဒီလူေတြမွာ တသီးပုဂၢလအရ ဘာေတြနစ္နာခဲ့သလဲ၊ ေစာေၾကာဖို႔လိုမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ နစ္နာစရာမရိွဘဲ တစံုတရာ အက်ဳိးအျမတ္ေတြ ရိွေနလို႔ပဲ အဲဒီလို ေျပာတာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရရင္ လြန္အံ့မထင္။ အဲဒီလူေတြဟာ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ၊ သတင္းမီဒီယာ ေလာကထဲမွာလည္း ပါသလို လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း ထူေထာင္ထားပါတယ္။ စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္း၊ အသင္းအပင္းေတြမွာလည္း ပါဝင္ေနၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲလည္း ဝင္ဦးမယ္၊ စစ္တပ္ကို စိတ္ရွည္သည္းခံဖို႔လည္း ဆက္တုိက္ေျပာေနတာ နားမဆန္႔ေအာင္ ၾကားေနရပါတယ္။ သူတို႔မွာ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ဘာတခုမွ နစ္နာခဲ့တာ မရိွပါ။ မရိွလို႔ ေျပာအားေကာင္းေနတယ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါ။

သူတို႔ထဲက တဦးဦးကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စစ္တပ္က ပက္ပက္စက္စက္ လုပ္မွ၊ ဆက္ဆံမွ စစ္တပ္ဆိုတာ ဒီမိုကေရစီေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ၾကီးမားတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ဝန္ခံၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူေတြကလည္း ပါးနပ္တဲ့အတြက္ ေတာ္႐ုံတန္႐ံုေလာက္ေတာ့ စစ္တပ္ရဲ႕ ဖိႏိွပ္တာကို ခံစားရမယ္ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီလို ပါးနပ္တဲ့အတြက္လည္း ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြ ကိုင္ေဆာင္ၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံ အပါအဝင္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို ခရီးထြက္ေနႏုိင္တာ မဟုတ္လား။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (အန္အယ္ဒီ) ဘယ္ေခါင္းေဆာင္ကမ်ား သူတို႔လို ႏုိင္ငံျခား တုိင္းျပည္ေတြမွာ ကြန္ဖရင့္တက္ဖို႔ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ ခရီးသြားႏုိင္ပါသလဲ။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေရာက္ေနတုန္း သတင္းမီဒီယာေတြနဲ႔လည္း ထိေတြ႔ခြင့္ ရျပန္ပါတယ္။ ရန္ကုန္က အန္အယ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြ သူတို႔လို ႏုိင္ငံျခားထြက္လို႔မရပါ။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္တုန္း အင္တာဗ်ဴးေတြ လုပ္ခြင့္မရိွပါ။ ခံစားခ်က္ခ်င္းက ကြာဟလြန္းလွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။

သူတို႔ဘဝမွာ တခါမွ တပဲဖိုး၊ တမတ္ဖိုး လူမႈေရးအရ၊ စီးပြားေရးအရ မနစ္နာခဲ့တဲ့သူေတြက နစ္နာခဲ့သူေတြ၊ နစ္နာေနသူ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို ႏုိင္ငံေရးနည္းနာအရ စိတ္ရွည္ဖို႔၊ သည္းခံဖို႔ ေျပာေနတုိက္တြန္းေနတာဟာ က်င့္ဝတ္အရ မွန္ႏုိင့္ပါ့မလား။

တဖက္မွာ ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း ႏုိင္ငံေရးပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ ပါတီေတြဟာ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို သူတို႔ဘာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရတာကို ဘာတခုမွ ေရေရရာရာ မရွင္းလင္းႏုိင္ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္သလဲ။ ဆင္းရဲမြဲေတမႈရဲ႕ ေအာက္ဆံုးအထစ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို ဆင္းရဲမြဲေတမႈအတြင္းကေန အဆင့္တခုအထိ ေလ်ာ့က်ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္လို႔လည္း ကတိမေပးပါ။ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ျပန္လည္ျမႇင့္တင္ေပးဖို႔ သူတို႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရေၾကာင္းကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေျပာပါ။ လူ႔သက္တမ္း တိုလာေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ က်န္းမာေရး ပိုမိုေကာင္းလာေစဖို႔ သူတိို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ရတာပါလို႔လည္း မေၾကညာပါ။ ဒါဆိုရင္ ဘာ့အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ၾကပါသလဲ။ ေနာင္မွာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ရပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္ဆိုရင္၊ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံသားတို႔ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ မဟုတ္ဖူးလားလို႔ ျပန္ေမးရပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္အတြက္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ သူတို႔အတြင္းစိတ္ကို က်ေနာ္တို႔ တန္းကနဲ သိျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အႏုပညာသမားေတြ၊ စာေပသမားေတြ သူတို႔ေလာကမွာ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ခဲ့့တာ တခုရိွပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အႏုပညာဟာ အႏုပညာအတြက္လား (သို႔မဟုတ္) အႏုပညာဟာ ျပည္သူ႔အတြက္လားဆိုတဲ့ ျငင္းခုန္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ဆက္ၿပီးေတြ႔ရမွာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးဟာ ႏုိင္ငံေရးအတြက္လား (သို႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံေရးဟာ ႏုိင္ငံသားတို႔အတြက္လားဆိုတဲ့ ျငင္းခုန္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ သိနားလည္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါမွ မခံရ၊ မနစ္နာတဲ့ သူေတြဟာ ခံေနရတဲ့၊ နစ္နာေနရတဲ့ သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ မၾကည့္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုမွာ ဒီအတုိင္း ျဖစ္ေလ့ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ အပါအဝင္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ဆက္လုပ္ဖို႔ပဲ ရိွပါတယ္။
ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ျဖစ္မွာ(ေဆာင္းပါး); NLD ၏ ရပ္တည္ပံုအသစ္ (ေဆာင္းပါး) ...
mizzimaburmese မွ