ျဖစ္လိုရာ ဆႏၵႏွင့္ ဆန့္က်င္လ်က္ ျဖစ္တည္ရာ ဇံုရပ္၀န္း

က်ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ အိမ္အျပန္ညမ်ား ေနလံုးၾကီး က ၾကာခင္ေပ်ာက္ကြယ္ပါေတာ့မယ္။ဟိုးအေ၀းအေနာက္ဘက္တေနရာမွာေတာ့
တိမ္ကိုမေဖာက္နိုင္ ေတာ့တဲ့ ေနေရာင္တခ်ိဳ ႔ ေတာ့ရွိေနပါေသးတယ္။သည္အတိုင္းဆို ျမဴဆိုင္းေနတဲ့ ရခိုင္ရိးမရဲ ႔
တေနရာမွာေတာ့ ေမွာင္မိုက္ ေနေလာက္ပါျပီ။

ရခိုင္ရိုးမအလြန္ ရန္ကုန္-စစ္ေတြကားလမ္းနံေဘး နဲ႔သိပ္မေ၀းေသာတေနရာမွာ ရြာေလးတရြာတည္ရွိပါတယ္။ ေရာက္ခဲ့တာၾကာဆိုသိပ္ၾကာခဲ့ပါျပီျဖစ္တဲ့က်ေနာ့္ ရြာကေလးေပါ့. ရန္ကုန္-စစ္ေတြကားစီးျပီး မျပန္မျဖစ္ကိုျပန္ခဲ့တာပါ။ ခရီးတဆံုးဆက္သြားလ်င္ စစ္ေတြျမိဳ ႔သို႔ ေရာက္ရွိသြားနိုင္ပါေသာ္လည္း ရြာတည္ရွိရာကားလမ္းတေနရာမွာပင္ ခရီးကိုအဆံုးသတ္ခဲ့ပါသည္. ကားေပၚက ဆင္းလိုက္လ်င္ပဲတေန႔တညနီးနီး ကားစီးထားတာေၾကာင့္ လူတကိုယ္လံုး
ညက္ညက္ေၾက ေနခဲ့ပါျပီ။ ျမဴေတြဆိုင္းေနလို႔ မီးမွုန္မွုန္ေအာက္မွာ အိပ္ေမာ က်ေနတဲ့ ရြာက ေလးကို ပင္ သိပ္မမွတ္မိနိုင္။မိမိျဖတ္လာတဲ့ လမ္းတေလ်ာက္ကလည္းမဲမဲကို ေမွာင္ လို႔ပါ။ ညရဲ ႔ Queenလေရာင္အခ်ိဳ ႔
ရွိေနေပမယ့္လည္း တခ်က္ တခ်က္ ေအာ္လိုက္တဲ့ ပရစ္သံေတြက လြဲျပီး အရာအားလံုးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လ်က္ပါပဲ။
ခပ္ေျဖးေျဖးေလ်ာက္လာစဥ္ ရြာထိပ္က သရက္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ျပီ. သာယာလွလြန္းေသာလေရာင္ ကို အေဖာ္ျပဳ၍ ခေလး တသိုက္ ကစားေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ သရက္ပင္ၾကီးသည္ အိုမင္း ရင့္ေရာ္ ခဲ့
ျပီျဖစ္ပါေသာ္ လည္း ရြာ ကေတာ့ သိပ္မေျပာင္းလဲ ေသးပါ.ခေလးမ်ားကလည္းက်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္ကအတိုင္း
ကစားေနၾကဆဲပါပဲ.တခါကမ်ားဆိုဤအပင္ၾကီး ေအာက္မွာ ပင္ က်ေနာ္ တို႔အရူးအမူး ကစား ခဲ့ပါေသးသည္။

အဲ့ဲဒီေခတ္အခါတုန္းက ခုေခတ္ျမိဳ ႔ျပေနကေလးမ်ားလို speaking ၊computer မ်ားကို မၾကားခဲ့ဖူးရံုသာမက
ၾကီးလာရင္ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာလည္း တိတိက်က်မရွိခဲ့ပါပဲ လျပည့္. လေပ်ာက္ညမေရြး တမ္း စားခဲ့ဖူးတာပါ။သည္ရြာရိုးတေလ်ာက္မွာလည္း ငါးရွာ၊ဖားရိုက္၊ ငွက္ပစ္၊ စသည့္အလုပ္မ်ား ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ႏႊဲခဲ့ ဖူးပါသည္။
က်ေနာ္ကိုျမင္သည္ႏွင့္ကစားေနေသာခေလးမ်ားသည္ အထူးအဆန္းသဖြယ္ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကပါသည္။ ေခြး၃-၄ေကာင္ကလည္း တ၀ူး၀ူးထိုးေဟာင္းပါသည္။

သူတို႔လည္းဘယ္မွတ္မိေတာ့မွာပါလဲ။က်ေနာ္ရြာကေန ဦးတည္ရာမဲ့ထြက္လာခဲ့သည္ မွာ ပဲ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီေလ။အိမ္က မိသားစုနဲ႔ အတူတူၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ငယ္ေပါင္း ေတြမွတ္မိရင္ပဲ ကံေကာင္းပါ။ဘာ ရယ္ မဟုတ္ခေလးမ်ားကစားေနသည္ကို အလြမ္းေျပခဏ ထိုင္ၾကည့္ျပီးမွ အိမ္ရွိရာရြာေတာင္ပိုင္းသို ႔ဆက္ ေလ်ာက္လာခဲ့ပါသည္။ ခေလးမ်ားရဲ ႔ ကစားသံ
ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကေတာ့ က်ေနာ့္ေနာက္ကကပ္လိုက္လာခဲ့ပါသည္.က်ေနာ့္နားထဲမွာလည္း အေတာ္ ေ၀းေ၀းက တီးခတ္လိုက္ေသာ ေစာင္းသံပမာ ကဲ့သို႔သာယာျငိမ့္ေညာင္းလွပါသည္.

အိမ္ၾကီးကားအရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားခဲ့ပါျပီ. အိပ္ေရွ႔ မန္းက်ည္းပင္ၾကီးက ေတာ့ နည္းနည္း ပိုၾကီးလာခဲ့ရံုမွအပ သိပ္ မေျပာင္းလဲေသးပါ။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညေလးကို ျဖိဳခြဲျပီး-“ အိုအေဖ အေဖ က်ေနာ္ “ေမာင္ေခ်” အိမ္ျပန္လာတာပါ။ အေဖအိပ္ေန ပါျပီ လား” ဟု ေအာ္လိုက္ လ်င္ အသက္၃၅ႏွစ္အရြယ္ မိန္းမၾကီးတဦးသည္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတာက္ေနေသာ ဆီးမီးခြက္ ကို ကိုင္လ်က္ ထြက္လာပါသည္.ျပီးမွ တခါးကိုဖြင့္ေပးျပီးလ်င္ က်ေနာ္ကို ဖက္ကာ
ငိုပါေလေတာ့သည္. ငိုေနရင္းနွင့္ပင္ --ေအာ္ ငါ့ေမာင္ရယ္ ခုမ်ားမွျပန္လာရသလား.အေဖလည္းဆံုးရွာျပီ.ငါ မင္းအမ ”ဟုဆိုေတာ့မွ က်ေနာ့္ပါးမွမ်က္ရည္ စေတြ အဆက္မျပတ္ထြက္က်လာပါေလေတာ့သည္။
ေရးေရးေလးရွိိေသာ လကေလး ခဏမွ်ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ဟုထင္ရပါသည္.က်ေနာ္လည္း
ေျဖဆည္ရာမရေအာင္ငို ေၾကြးလိုက္ပါသည္.အေဖမဆံုးခင္ က်ေနာ့္ကိုအလြန္ေတြ႔ ခ်င္ခဲ့ပါသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ပိုျပီး၀မ္းနည္းခဲ့ ရပါသည္.. က်ေနာ္တို႔ေနထိုင္ရာ အမိျမန္မာျပည္ၾကီးတြင္ ရွမ္းရိုးမ .ပဲခူးရိုးမ.ရခိုင္ရိုးမဟူ၍ ရိုးမသံုးသြယ္အနက္ ရခိုင္ရိုးမ
ေသဆံုးေနခဲ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ.ဖြံ ႔ျဖိဳးတိုးတက္မွုမွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိေအာင္ ေနွးေကြးခဲ့သလို စား.၀တ္ ေနေရးႏွုန္း၊ ကုန္ေစ်းနွုန္း အဆမတန္တိုးပြား လာခဲ့ပါသည္။ အစက ၾကံ ႔ၾကံ ႔ ခံအန္တုခဲ့ၾကပါေသးသည္။ မခံ နိုင္ေတာ့သည့္အဆံုးရြာေနလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာ(နယ္စပ္တေနရာ)သို ့တိုင္းအဆမဲ့ထြက္ခြာသြားၾကပါသည္.
ရြာမွသင္ေပးလိုက္သည့္ ဘ၀ပညာမ်ား(ငါးေထာင္.ဖားရိုက္.လယ္လုပ္ငန္း.လက္သမားအစရွိေသာ. လုပ္အားပညာ)
ျဖင့္ ဘ၀ကို အားသစ္ ေလာင္းရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကပါေသာ္လည္း အားလံုးလိုလို စာလည္းမလာ.သတင္းလည္းမၾကားပဲ ေပ်ာက္ဆံုေနသည္က မ်ား ပါသည္.။ အဆင္ေျပခ်မ္းသာသြားသူမ်ား ဆို၍ရြာမွာ ျပစရာမရွိေသးပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း က်ြန္သဖြယ္ကဲ့သို႔အလုပ္မ်ားလုပ္ခဲ့ရျပီး ေသျခင္းနဲ႔လည္း မၾကာ ခဏဆံုေတြ႔ခဲ့ရဖူးပါ ။ သည္..ႏုပ်ိဳေသာဘ၀ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေလွာ္ရင္းနစ္ခဲ့ရပါသည္. ရိုးမနံေဘးရြာကေလးမွာေတာ့ေဆာင္းဦးေရာက္တိုင္း
ေျမာက္ေလသင္းျမဲျဖစ္ပါသည္။သို႔ပါေသာ္လည္း ငယ္ငယ္က ေဆာင္းေရာက္ တိုင္း ရွဴရွိက္ခဲ့ရဖူးေသာ.ႏွင္းေငြ႔နဲ႔ အတူပါလာခဲ့တတ္ေသာ ရိုးမတေၾကာ မွာ သဇင္နံ႔ေတြမသင္းျပန္႔ေလေတာ့ပါ။ ေနေျမာက္မထိုးနိုင္ေအာင္ရွိခဲ့တဲ့ ရခိုင္ရိုးမေတာၾကီးလည္း ယိုင္ေခြက်သြားခဲ့ပါျပီ.ရိုးမေဘးေနျပည္သူ ေတြကိုေတာ ့ထမင္းတနပ္ ၀ေအာင္မေကၽြးနိုင္ေသး။ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေအး ခဲ့ပါေသာ ေဆာင္းညမ်ား၌လည္း မီးလင္းဖိုေလးေတြကို မျမင္ေတြ႔ရေတာ့ ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္မွုန႔ဲအတူသဇင္ေတြ လည္းျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းခဲ့ပါျပီ။ေအာ္-အကယ္၍ ရိုးမၾကီးက စကားေျပာတတ္မည္ဆိုပါ
်င္သူလည္းပဲငိုေၾကြးေန ေလာက္ပါျပီ။“မိုးဦး၀င္ေရာက္လာတဲ့ခါ ရိုးမေပၚျဖတ္ပ်ံရင္း ေျမာက္ဖက္ကိုဦးတည္လွည့္ကာ----
ၾကိဳးၾကာငွက္တို႔ရဲ ႔မိုင္ေထာင္ခ်ီခရီးစဥ္” သည္သီခ်င္းထဲကလိုပါပဲ.လူတိုင္းဟာမိမိယံုၾကည္ရာကို ပ်ံသန္းေနၾကဦးမွာပါ.တခါကလည္း ရိုးမကိုျဖတ္ျပီး က်ေနာ္တို႔အုပ္စုဖြဲ႔ပ်ံသန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ျပန္လမ္းမဲ့လမ္းကေလးေတြေပၚ
ေလ်ာက္ရင္း ေကာင္းကင္က အုပ္စုဖဲြ႔မိုင္ေထာင္ခ်ီအိမ္အျပန္ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္ေတြကိုျမင္ေလတိုင္း အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ပါမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ၾကပါေသးသည္.သို႔ပါေသာ္လည္း အေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္မ ျပန္နိုင္ခဲ့ပါေလေတာ့။ စားစရာဟင္းမရွိရင္ ဆားျဖဴးျပီးစားလိုက္ပါမယ္။ဆားမရွိရင္လဲ သဲျဖဴးျပီးသာစားလိုက္ပါေတာ့မယ္.။ သည္လိုမိကြဲ ဖကြဲဘ ၀မ်ိဳး. ေရြ ႔ေျပာင္းလုပ္သား.ေခတ္သစ္ကၽြန္ ဆိုေသာ ဘ၀မ်ိဳးကို ေနာက္တၾကိမ္မလိုခ်င္ေတာ့ပါ။။ ခန္းေျခာက္ေနတဲ့ျမစ္ေခ်ာင္းေတြကို ေရျပန္ျဖည့္မည္. ေျခာက္ေသြ႔ေနေသာရိုးမၾကီးကို သစ္ပင္ေတြျပန္စိုက္မည္. ျပာမွိုင္းေနေသာ ညမ်ားကိုလည္း မီးထြန္းညွိမည္။

မိမိတို႔နဲ႔မဆိုင္သေယာင္ရိွေနေသာGas ပံုၾကီး ကိုလည္းမီးရွိဳ ႔လိုက္မည္။ သို႔ဆိုပါလွ်င္ စပါးေတြေရႊေရာင္၀င္း၀ါလာပါလိမ့္မည္. အဲသည္တေန႔မွာေတာ့ သူတို႔အားလံုးျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း----- (ရြာကိုျပန္ေရာက္တိုင္း တခါမွ မေတြ႔ရပါေတာ့ေသာ ထိုင္းနယ္စပ္တေနရာေရာက္ ရြာသားမ်ား အတြက္ မိမိခံစားခ်က္ျဖင့္အမွတ္တရေရးဖဲြ႔ပါသည္။
အားလံုးကိုေလးစားလ်က္
ညမင္းသား။
Rest of your post