အလင္းမဲ့ေသာ ဘဝမ်ား..

အလင္းမဲ့ဘဝ အမည္ရွိ ပညာေရးစစ္တမ္း အစီရင္ခံစာထုတ္ေဝ
Education Publication Report
Tuesday, 20 April 2010 14:41 ႐ုိးမ ၃ .စစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ နိမ့္က်လာေသာ တေအာင္းေဒသရွိ ပညာေရးအေျခအေနအား စစ္တမ္းေကာက္ယူေဖာ္ျပထားသည့္ အလင္းမဲ့ဘဝ အမည္ရွိ အစီရင္ခံစာကို တေအာင္းေက်ာင္းသားႏွင့္ လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုးက ယေန႔ထုတ္ေဝခဲ့သည္။

အဆိုပါ အစီရင္ခံစာတြင္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၊ နမ့္ဆမ္၊ နမ့္ခမ္း၊ မန္တံုၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွ ေက်းရြာေပါင္း ၆၁ ရြာတြင္ လူေပါင္း ၁၇၅ ဦးအား အေသးစိတ္ေမးျမန္းထားမႈကို အေျခခံေရးသားထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း တေအာင္းေက်ာင္းသားႏွင့္လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုး ပညာေရးဌာန တာဝန္ခံ မိုင္းေမာဝ္ဒါင္းက ေျပာသည္။

အစီရင္ခံစာထုတ္ေဝမႈ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ (ဓါတ္ပုံ- ႐ုိးမ ၃)
အစီရင္ခံစာထုတ္ျပန္ရျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ “နအဖရဲ႕ ဆိုးရြားလွတဲ့ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွာ ပညာေရးအေျခအေန ဆိုးရြားေနမႈ၊ အဲဒါေၾကာင့္ ပေလာင္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ဘဝ၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အဖက္ဖက္က နိမ့္က်တဲ့ လူေနမႈဘဝေတြကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်ဳိးႏွိမ္ခံရသလဲ၊ အဲလိုဘဲ တျခားေဒသေတြမွာလဲ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္လို႔ အခုလိုထုတ္ေဝတာျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ယင္းအစီရင္ခံကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွ စတင္၍ သတင္းစုေဆာင္းသုေတသနျပဳလုပ္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး တေအာင္းေဒသတြင္း အစိုးရအေနျဖင့္ ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေထာက္ပံ့မႈနည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ကေလးငယ္မ်ား အရြယ္မေရာက္ခင္ ေက်ာင္းထြက္၍ လုပ္ငန္းခြင္မ်ားသို႔ ေရာက္ေနျခင္း၊ ကေလးစစ္သားမ်ားအျဖစ္ စုေဆာင္းခံရျခင္း၊ လူကုန္ကူးခံရျခင္းမ်ားအပါအဝင္ အျခားလူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ားကိုလည္း ခံေနရေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။

“က်ေနာ္တို႔ စေကာက္စဥ္ ၂၀၀၆ တုန္းက သံုးသပ္ထားတာက ေက်ာင္းတက္ႏုိင္တဲ့ကေလးေတြ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ရွိတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ၂၀၀၉ မွာ ၅၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ဘဲရွိေတာ့တယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းတက္ႏႈန္း ေလ်ာ့က်လာတာက ၂၀၀၄ ေလာက္က ၂ ေသာင္းေလာက္ရွိတယ္၊ အဲဒီေနာက္ ေလ်ာ့က်သြားတာ ၉ ေထာင္ေလာက္ဘဲက်န္တယ္၊ ၂၀၀၉/၁၀ မွာ ၇ ေထာင္ေလာက္ဘဲ က်န္ေတာ့တယ္” ဟု ၎က ဆက္လက္ေျပာသည္။

အဆိုပါ စစ္တမ္းေကာက္ယူမႈသည္ ၿမိဳ႕နယ္သံုးခုအတြင္း လူဦးေရ ၇ သိန္းေက်ာ္ကို ၿခံဳငံုမိၿပီး အဓိကအားျဖင့္ ေက်းလက္မ်ားတြင္ ေကာက္ခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ပညာေရးစနစ္နိမ့္က်လာမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ “အဓိက အေၾကာင္းရင္းက ၂ ခုရွိတယ္၊ လက္ရွိစစ္အစိုးရရဲ႕ လြဲမွားေနတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈနဲ႔သင္႐ုိးညႊန္တန္းအတိုင္း သင္ၾကားရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္တယ္၊ ေနာက္တခုက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြကို အတန္းေအာင္ေပးတာေတြရွိတယ္၊ အဲလိုဆိုေတာ့ ၁၀ တန္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ားႀကီးအခက္အခဲေတြျဖစ္ၾကတယ္၊ အေျခခံမရွိေတာ့ အခုလိုျဖစ္ရတာျဖစ္တာေတြေၾကာင့္” ဟု မုိင္းေမာဝ္းဒါးက ေထာက္ျပေျပာဆုိသည္။

ထုိ႔အျပင္ တေအာဝ္းေဒသတြင္ အစိုးရေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ေက်းရြာကိုယ္ထူကိုယ္ထေက်ာင္းမ်ား ကြာျခားမႈမ်ားရွိေနၾကာင္း ေက်းရြာေကာ္မတီခန္႔ ဆရာမတဦးျဖစ္ခဲ့သူ လုိည္းပိုးညႈိဝ္းက ေျပာသည္။

“ေက်ာင္းဆို ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းကိရိယာဆိုလည္း ရပ္ရြာထဲက ေငြေၾကးေကာက္ခံၿပီးသံုးရတာ၊ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးတာမရွိဘူး၊ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ က်မတေယာက္တည္းသင္ရတာ၊ သင္ရုိးညႊန္းတန္းက ျမန္မာျပည္မွ ခ်မွတ္ထားတဲ့အတိုင္းသံုးရတာဘဲ၊ က်မတို႔က်ေတာ့ အစိမ္းသက္သက္ လုပ္ရေတာ့ စာသင္ပံုသင္နည္းကြာျခားခ်က္ရွိတယ္” ဟုေျပာသည္။

စစ္အစိုးရခ်မွတ္ထားသည့္ သင္႐ိုးညႊန္းတန္းအတိုင္းသင္ၾကားရျခင္းေၾကာင့္ ကေလးငယ္မ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္စဥ္းစားေတြေခၚႏိုင္မႈမ်ားက်ဆင္းလာၿပီး ၎တို႔႐ိုက္သြင္းထားသည့္အတိုင္း မွတ္သားရသည့္ အတြက္ ကေလးငယ္မ်ား ဉာဏ္ရည္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈပါ နည္းပါလာေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။
http://www.yoma3.org/index.php?option=com_content&view=article&id=529:2010-04-20-07-46-47&catid=41:2008-09-21-07-44-45&Itemid=124http://bmta05.wordpress.com/2010/04/20/lightless-lifeeducational-publication-report/မွ